شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۵۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
چشم ما آبش به هر سو می رود / آبروی ماست بر رو می رود
می رود از چشم ما آب خوشی / همچو سیلابی که از جو می رود
دل چو دست و سر به پای او فکند / بر سر کویش به پهلو می رود
گر بیاید جان به او آید برم / ور رود پیوسته با او می رود
هر کسی کو می رود در راه عشق / گو برو خوش خوش که نیکو می رود
در هوای زلف او باد صبا / گشته سرگردان به هر سو می رود
هر که او بنشست با سید دمی / جاودان پیوسته سر جو می رود
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
