شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۵۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
آب چشم ما به هر سو می رود / گر به چشم ما نشینی خوش بود
چشم ما تا دید روی او به خواب / بی خیالش یک زمانی نغنود
این نصیحت گوش کن می نوش کن / در خمار افتد هر آن کو نشنود
عشق سلطانست و تخت دل گرفت / عقل مسکین چون کند گر نگرود
تخم نیکی کار و بدکاری مکن / هر که کارد هر چه کارد بدرود
عاشق رندی که او سرمست ماست / از در میخانهٔ ما کی رود
نعمت الله در خرابات مغان / هر که بیند در پی او می رود
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
