شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۵۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هر زمان عشقی ز نو پیدا شود / هر نفس جانی دگر شیدا شود
چون درآید در شمار عارفان / در سواد ملک دل غوغا شود
چون برآید آفتاب مهر او / جان و دل چون ذره ناپیدا شود
گر ز پیش دیده بردارد نقاب / چشم نابینای ما بینا شود
غرقه شو در بحر عشقش کز یقین / قطره با دریا شود دریا شود
دست با او در کمر بازی کند / کو به عشقش می برد بی پا شود
سید ما چون سخن گوید ز حق / نعمت الله این چنین گویا شود
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
