شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۵۳۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هر کسی نقشی بر آبی می کشند / یا خیالی سوی آبی می کشند
گرچه می بندند نقشی درخیال / پیش مه رویم نقابی می کشند
می کشندم در خرابات مغان / گوئیا مست و خرابی می کشند
عاشقیم و عاشقان را بی حساب / می کشند و در حسابی می کشند
ما در میخانه را بگشوده ایم / باده نوشان خوش شرابی می کشند
سایه بان نعمت الله در نظر / بر مثال آفتابی می کشند
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
