شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۵۳۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

می محبت او راحتی به جان بخشد / حیات طیبه و عمر جاودان بخشد
بنوش جام شرابی که نوش جانت باد / که لطف ساقی ما رند را به آن بخشد
ز قبله سر کویش دگر نپیچم روی / اگر خدای مرا بعد از این امان بخشد
چه پادشاه کریم است حضرت سلطان / هزار گنج به هر بنده رایگان بخشد
به عشق داغ محبت نهاده ام بر دل / ببین نشان محبت که آن نشان بخشد
کمال بخشش ساقی نگر که رندان را / شراب و نقل فراوان به هر زمان بخشد
چنانکه سید ما بخشش از خدا دارد / عجب مدار که او نیز آن چنان بخشد