شاه نعمتالله ولی › غزل شمارهٔ ۵۴۰| ” میراثدار ادب پارسی “
می خمخانه ای به ما بخشید / این سعادت به ما خدا بخشید
گنج اسما نثار ما فرمود / پادشاهی به این گدا بخشید
جام گیتی نما به ما پیمود / دیدهٔ روشنی مرا بخشید
دُردی درد او بسی خوردیم / دُرد دردش به ما دوا بخشید
بندهٔ خویش را عطائی داد / کرد آزاد و ملکها بخشید
در همه آینه جمال نمود / از همه رو به ما لقا بخشید
ما چو فانی شدیم ازعالم / جاودان منصب بقا بخشید
بخشش اوست هرچه ما داریم / کس نگوید که او چرا بخشید
نعمت الله روانهٔ ما کرد / این چنین نعمتی به ما بخشید
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.