شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۵۴۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
نیمشب ماه ما هویدا شد / گوئیا آفتاب پیدا شد
جان ما گرد بحر می گردید / خود در افتاد و غرق دریا شد
نور رویش به چشم ما بنمود / دیدهٔ ما تمام بینا شد
آمد و تخت دل روان بگرفت / پادشاه ممالک ما شد
عین اول خوشی تجلی کرد / در مرایا ظهور اسما شد
جام می را به همه گر آمیخت / بزم مستانه ای مهیا شد
ساز ما را به لطف خود بنواخت / نعمت الله به ذوق گویا شد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
