شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۵۵۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “
به جز میخانه جای ما نباشد / هوائی چون هوای ما نباشد
بیا دُردی دردش نوش میکن / که خوشتر زین دوای ما نباشد
نیابد پادشاهی یا ولایت / اگر سلطان گدای ما نباشد
بقای جاودان داریم از عشق / غم ما از فنای ما نباشد
به صدق دل به جانان جان سپردیم / به غیر او جزای ما نباشد
خدای هر دو عالم جز یکی نیست / یکی دیگر خدای ما نباشد
به جز انعام عام نعمت الله / نوای بی نوای ما نباشد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
