شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۱۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هرکه فانی شود بقا یابد / خوش بقائی از این فنا یابد
آنکه نام و نشان خود گم کرد / آنچه گم کرده است وایابد
بنده ای کو گدای سلطان است / پادشاهی دو سرا یابد
هر که با بینوا دمی دم زد / خوش نوائی ز بینوا یابد
غرق بحر محیط هر که شود / عین ما را به عین ما یابد
عشق مست است و عقل مخمور است / ذوق مستان ما کجا یابد
نعمت الله که نور دیدهٔ ماست / نور او را به دیده ها یابد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
