شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۱۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
ما انا الحق از فنا خواهیم زد / خیمه در دار بقا خواهیم زد
پای کوبان جان خود خواهیم باخت / دستی از صدق و صفا خواهیم زد
در خرابات مغان خواهیم رفت / عاشقان را الصلا خواهیم زد
الوداع زاهدی خواهیم کرد / جام پر می یک دوتا خواهیم زد
گر بلائی بر دل ما بگذرد / مقبلانه مرحبا خواهیم زد
خویش را بیگانه وش خواهیم ساخت / این نفس با آشنا خواهیم زد
همچو سید در جهان بی خودی / دم ز توحید خدا خواهیم زد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
