شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
عاشقی کو هوای ما دارد / دیگری کی به جای ما دارد
جام دُردی درد دل نوشد / هر که میل دوای ما دارد
آن چنان لذتی که جان بخشد / مبتلای بلای ما دارد
سرخوشانیم و جام می بر دست / عقل مسکین چو پای ما دارد
هر چه در کاینات می بینیم / همه نور خدای ما دارد
پادشاهی و صورت و معنی / بی تکلف گدای ما دارد
نعمت الله که میرمستان است / هر چه دارد برای ما دارد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
