شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۲۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
عالم از نام او نشان دارد / این مثالی است کاین و آن دارد
صورت و معنئی که می بینم / می و جام است و جسم و جان دارد
چشم دریا دلی بود ما را / در نظر بحر بیکران دارد
دو مگو او یکیست تا دانی / ور بگوئی تو را زیان دارد
ذوق علم بدیع ما می جو / که معانی ما بیان دارد
خوش میانی گرفته ام به کنار / خوش کناری که آن میان دارد
نعمت الله را به جان جوید / هر که میلی به عارفان دارد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
