شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۴۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
با من بینوا چه خواهی کرد / حاجتم جز روا چه خواهی کرد
جان غمدیده را چه خواهی داد / درد دل جز دوا چه خواهی کرد
ما نکردیم جز گنه چیزی / تو به ما جز عطا چه خواهی کرد
گر تو ما را به جرم ما گیری / کرم و لطف را چه خواهی کرد
این دل ریش مستمندان را / عاقبت جز شفا چه خواهی کرد
عاشقان آمدند بر خوانت / طعمه شان جز لقا چه خواهی کرد
ریختی خون نعمت الله را / ننگ خون گدا چه خواهی کرد
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
