شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
خوش خیالی به خواب رو بنمود / نقش نقاش را نکو بنمود
همه عالم جمیل پیدا شد / حضرت او جمال چو بنمود
جام گیتی نما پدید آورد / چون نگه کرد او به او بنمود
هر که با ما نشست در دریا / عین ما دید سو به سو بنمود
چشم احول یکی دو می بیند / لاجرم او یکی به دو بنمود
رشته یک توست در نظر ما را / گر به چشم کسی دو تو بنمود
در هر آئینه ای که ما دیدیم / سید و بنده روبرو بنمود
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
