شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۶۷۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
روی خود را به نور دل بنمود / نظری خوش به چشم ما فرمود
ساقی ما چو رند مستی دید / می خمخانه را به ما پیمود
دل ما را به لطف خود بنواخت / رحمتی هم به جای خود فرمود
آتشی رو نمود موسی را / در حقیقت اله موسی بود
در میخانهٔ همه عالم / ساقی ما به روی ما بگشود
دُرد دردش دلی که نوش نکرد / درد او را کجا بود بهبود
جان عارف فدای سید باد / که دل عارفان از او آسود
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
