شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

من چنین سرمست یارم سن نجک من سو بله گل / غیرعشقش نیست کارم سن نجک من سویله گل
من به عشق او تمامم عاشقان را من امام / رهنمای خاص و عامم سن نجک من سویله گل
غرقهٔ دریای عشقم بلبل گویای عشقم / گلشن بویای عشقم سن نجک من سویله گل
من به کام دل رسیدم مونس جان را پدیدم / گفتم اسرار و شنیدم سن نجک من سویله گل
عشق او ماند به آتش می بسوزد عود دل خوش / گل منی یا قریدش سن نجک من سویله گل
یاد او ورد زبانم ورد او درمان جانم / مهر او نور روانم سن نجک من سویله گل
بندهٔ خاص خدایم سید هر دو سرایم / من از این مردم جدایم من نجک من سویله گل