شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۱۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
دل به دلبر جان به جانان داده‌ایم / بندهٔ او وز همه آزاده‌ایم
از سر هر دو جهان برخاستیم / بر در میخانه مست افتاده‌ایم
عاشقانه در خرابات مغان / رو به درگاه یکی بنهاده‌ایم
بر طریق عاشقان ما رهرویم / لاجرم چون رهروان بر جاده‌ایم
در خرابات مغان مست خراب / خوش در میخانه‌ای بگشاده‌ایم
زاهدی ما همه بر باد رفت / همدم جام و محب باده‌ایم
نعمت‌اللهیم و ز آل رسول / گوهر پاکیم و نه بیجاده‌ایم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
