شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
فارغیم از وجود و هم ز عدم / بی خبر از حدوث و هم ز قدم
در خرابات مست می گردیم / رند و ساقی رسیده ایم به هم
ای که گوئی شراب می نوشی / خوش سؤالی جواب هست نعم
از وجود ای عزیز ما بگذر / شادمان باش در عدم به نعم
خوش بود همدمی چو جام شراب / گر چه باشد دمی چنان همدم
عشق آمد طرب به ما بخشید / خیر ما بود در چنین مقدم
در دو عالم یکی بود سید / وحده لاشریک له فافهم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
