شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۲۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “
آفتابیست حضرت آدم / روشن از نور او بود عالم
ما منور از او و او از او / نیک دریاب این سخن فافهم
ساغر ما حباب پر آب است / خوش بود تشنه با چنین همدم
دل و دلبر رفیق هم گردید / جان و جانان روان شده باهم
جام بی جم اگر کسی دیده / ما ندیدیم جام را بی جم
دردمندیم و وصل او درمان / دل ما ریش و لطف او مرهم
در خرابات رند و سرمستیم / بندهٔ او و سید عالم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
