شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۵۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
بر در میخانه مست افتاده ام / سر به پای خم می بنهاده ام
در خرابات مغان مستانه باز / خوش در میخانه را بگشاده ام
جانسپاری می کنم در راه عشق / هرچه فرماید به جان استاده ام
در نظر روشن بود چون نور چشم / آبروی اشک مردمزاده ام
دامن همت نیالودم به غیر / پاک پاک است دامن سجاده ام
گوهر من باشد از دُر یتیم / تا نپنداری که من بیجاده ام
بندهٔ سید شدم از جان و دل / لاجرم از کائنات آزاده ام
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
