شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۶۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بنمود جمالی به کمالی که چه گویم / حسنی و چه حسنی و جمالی که چه گویم
بنوشته خطی بر ورق روی چو ماهش / هر حرفی از آن خط به مثالی که چه گویم
بر دیدهٔ ما نقش خیالش گذری کرد / نقشی که چه پرسی و خیالی که چه گویم
ما ساقی سرمست خرابات جهانیم / در ساغر ما آب زلالی که چه گویم
بزمیست ملوکانه که شرحش نتوان کرد / ذوقیست در این مجلس و حالی که چه گویم
مائیم و خلیل الله ، کنجی و حضوری / خوش عمر عزیزی و وصالی که چه گویم
در بندگی سید و در صحبت ایشان / داریم جمالی و جلالی که چه گویم