شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۶۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

نازی است از آن جانب و نازی که چه گویم / مائیم و نیازی و نیازی که چه گویم
تا طاق دو ابروش مرا قبله نما شد / کردیم نمازی و نمازی که چه گویم
دل سوختهٔ آتش عشقیم که چون موم / دیدم گدازی و گدازی که چه گویم
این سینهٔ ما مخزن اسرار الهی است / رازیست در این سینه و رازی که چه گویم
خوش سلطنتی یافتم از دولت محمود / مائیم و ایازی و ایازی که چه گویم
ساز دل ما مطرب عشاق چه بنواخت / آواز به ساز آمد و سازی که چه گویم
سید به سوی کعبهٔ مقصود روان شد / اکبر بُود این حج و حجازی که چه گویم