شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۶۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
غرقهٔ آب و آب می جویم / در تحیر که بحر یا جویم
این عجب بین که عاشق خویشم / عین مطلوب و طالب اویم
پیر خمارم و به جرعهٔ می / خرقهٔ خود مدام می شویم
در خرابات عشق مست و خراب / سخن عاشقانه می گویم
آمدم مست بر سر میدان / عشق چوگان و عالمی گویم
بلبل گلستان معشوقم / گل گلزار عشق می بویم
نعمت الله حق است از آن شب و روز / من حق خویشتن از او جویم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
