شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۷۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
شکر گویم که توبه بشکستم / وز غم ننگ و نام وارستم
در خرابات عشق مست خراب / با حریفان به ذوق بنشستم
هستی او کجا و من ز کجا / من به خود نیستم به او هستم
بگسستم ز خویش و بیگانه / باز با اصل خویش پیوستم
نور چشم است و در نظر دارم / نظری کن به چشم سرمستم
دست با دوست در کمر کردم / آفرین باد بر چنین دستم
بندهٔ سید خراباتم / کمر خدمتش به جان بستم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
