شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۷۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
آتش عشقش خوشی افروختم / نام و ننگ و نیک و بد را سوختم
سوختم پروانهٔ جان و دلم / شمع جمع عاشقان افروختم
خرقهٔ ناموس بدریدم دگر / جامهٔ رندانه ای بردوختم
گوهری بخریدم از صراف عشق / نقد و نسیه در بها بفروختم
عالم عشقم چو من عالم کجاست / عالمی را علم عشق آموختم
نعمت الله حاصل عمر من است / حاصل عمر خوشی اندوختم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
