شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۰۹۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

منم که جام می ذوالجلال می نوشم / همیشه بادهٔ عشق جمال می نوشم

مدام همدم جام شراب عشق ویم / می محبت او بر کمال می نوشم

چو من ز روز ازل مست ورند و قلاشم / عجب مدار که می لایزال می نوشم

بنوش دُردی دردش که نوش جانت باد / که من به عشق چو آب زلال می نوشم

هزار ساغر می نوش می کنم به دمی / هنوز می طلبم بی ملال می نوشم

خیال ماضی و مستقبلم نمی باشد / ز جام عشق می ذوق حال می نوشم

مدام ساقی سرمست نعمت اللهم / به شادی رخ او می حلال می نوشم