سر کویت به همه ملک جهان نفروشم / خود جهان چیست غمت را به جهان نفروشم
من که سودا زدهٔ زلف پریشان توام / یک سر موی تو هرگز به دو کان نفروشم
برو ای عقل که من مستم و تو مخموری / زر چه باشد برو ای خواجه به جان نفروشم
دُردی درد تو جانا نفروشم به دوا / جرعهٔ می به همه کون و مکان نفروشم
جان و دل دادم و عشق تو خریدم به بها / بهر سودش نخریدم به زیان نفروشم
نقدی از گنج غم عشق تو در دل دارم / این چنین نقد به صد گنج روان نفروشم
سید کوی خرابات و حریف عشقم / گوشهٔ مملکت خود به جهان نفروشم