شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۰۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “
ما حلقه به گوش می فروشیم / ما مست و خراب و باده نوشیم
ز اسرار الست در سماعیم / وز جام بلاش در خروشیم
هر دم به هوای آتش دل / چون بحر به خویشتن بجوشیم
یک جرعه ز دُرد درد عشقش / والله اگر به جان فروشیم
می نوش تو پند و باده می نوش / ز آن ساغر و خم که ما سبوشیم
گر دُرد دهد به ما و گر صاف / شادی روان او بنوشیم
سید چو نگار ساقی ماست / شاید که به می خوری بکوشیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
