شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۰۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
علم توحید نیک می دانم / خوش به ذوق این کتاب می خوانم
دو نگویم نه مشرکم حاشا / من یکی گویم و مسلمانم
می عشقش به ذوق می نوشم / رندم و ترک باده نتوانم
گاه در جمع و فارغ از هجرم / گاه چون زلف بت پرستانم
در همه حال با خدای خودم / نه غلط می کنم که خود آنم
مظهر اسم اعظم اویم / حافظ حرف حرف قرآنم
سید مجلس خراباتم / ساقی بزم باده نوشانم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
