شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۰۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
من به جان دوستدار رندانم / عاشق روی باده نوشانم
به جز از عاشقی و می خواری / هیچ کار دگر نمی دانم
نوبتی توبه کردم از باده / مدتی شد کز آن پشیمانم
شعر مستانه ای همی گویم / غزلی عاشقانه می خوانم
دُرد دردش مدام می نوشم / یار و همدرد دردمندانم
بندهٔ حضرت خداوندم / پادشاه هزار سلطانم
سید مجلس خراباتم / ساقی بزم می پرستانم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
