شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۰۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “

بُود ممکن که من بی جان بمانم / محال است اینکه بی جانان بمانم
مرا ساقی حریف و عشق یار است / نمی خواهم که از یاران بمانم
دوای درد دل درد است و دارم / مباد آن دم که بی درمان بمانم
عزیز مصر عشقم ای برادر / چو یوسف چند در زندان بمانم
چو او پیدا شود پنهان شوم من / وگر پیدا شود پنهان بمانم
اگر نه او مرا بخشد وجودی / همیشه در عدم حیران بمانم
اگر نه عشق او باشد دلیلم / شوم گمراه و سرگردان بمانم
اگر جانم نماند غم ندارم / به جانان زنده جاویدان بمانم
نمی دانم ز غیرت غیرت ای دوست / کدامست غیر تو تا آن بمانم
شوم پیدا اگر پنهان شوی تو / وگر پیدا شوی پنهان بمانم
چو سید بی سر و سامان بمانم / اگر زلف پریشان برفشانی