شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۱۱| ” میراث‌دار ادب پارسی “
درد دل آمد که درمانت منم / سوز جان آمد که جانانت منم
چشم مست آمد که دینت می برم / کفر زلف آمد که ایمانت منم
شد پریشان زلف او بر روی او / گفت مجموع پریشانت منم
پادشاهی با گدای خویش گفت / نقد گنج کنج ویرانت منم
مطرب عشاق می گوید به ساز / بلبل مست گلستانت منم
ساقی سرمست جام می به دست / آمده یعنی که مهمانت منم
گفتمش سید غلام عشق تو است / گفت هستی بنده ، سلطانت منم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
