شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۲۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “
عاشق آن گلعذارم چون کنم / همچو زلفش بیقرارم چون کنم
مبتلای درد بی درمان شدم / خستهٔ زار و نزارم چون کنم
روز و شب مستانه می نالم به سوز / چارهٔ دیگر ندارم چون کنم
من چو مجنونم ز لیلی مانده دور / می ندانم در چه کارم چون کنم
چون کنم درمان درد بی دوا / دردمند و دلفگارم چون کنم
با غم عشقش که شادی من است / روزگاری می گذارم چون کنم
نعمت الله را همی جویم به جان / تا دمی با او برآرم چون کنم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
