شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۲۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
از جام عشقش مست مدامم / ایمن ز خاصم فارغ ز عامم
ساقی ذوقش با دل حریفست / جانان شرابست جانست جامم
گر عشق بازی از من بیاموز / ور ذوق خواهی می خوان کلامم
در زهد اگر چه کامل نباشم / در عشقبازی رند تمامم
تا بنده گشتم تابنده گشتم / سلطان عشقش از جان غلامم
بی عشق جانان جانم چه باشد / بی درد دل من آخر کدامم
باده به پاداش ما را حلال است / بی عشق سید آب است حرامم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
