شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۸۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
باز ساز عشق را بنواختیم / کشتی دل در محیط انداختیم
عاشقانه خلوت خالی دل / با خدای خویشتن پرداختیم
ما چو دریائیم و خلق امواج ما / لاجرم ما با همه در ساختیم
تیغ مستی بر سر هستی زدیم / ذوالفقار نیستی تا آختیم
اسب همت را از این میدان خاک / بر فراز هفت گردون تاختیم
عارف هر دو جهان گشتیم لیک / جز خدا و الله دگر نشناختیم
نعمت الله را نمودیم آشکار / عالمی را از کرم بنواختیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
