شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۹۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “
عشق است که مبتلای اوئیم / در هر حالی برای اوئیم
مستیم و حریف می فروشیم / خاک در آن سرای اوئیم
دل داده به باد در خرابات / سرگشته و در هوای اوئیم
در بحر محیط غرق گشتیم / مائیم که آشنای اوئیم
درد آمد و دردمند میجست / می گفت که ما دوای اوئیم
چون اوست دوای بینوایان / ما بندهٔ بینوای اوئیم
از دولت بندگی سید / شاهیم ولی گدای اوئیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
