شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۹۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
زنده به حیات عشق اوئیم / پیوسته به عشق او نکوئیم
ما ساده دلیم و آینه هم / با او یک رو و رو بروئیم
گوئیم هر آنچه او بگوید / بی گفتهٔ او سخن نگوئیم
بحریم و حباب و موج و جوئیم / در آب نشسته آب جوئیم
ای عشق بیا که جان مائی / وی عقل برو که ما ولوئیم
نقشی که خیال غیر بندد / از چشمهٔ چشم خود بشوئیم
با سید خویشتن حریفیم / در خدمت بندگی اوئیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
