شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۱۹۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “
ما خود بینیم و خود نمائیم / در آینه خود به خود نمائیم
رندیم و مدام همدم جام / اما تو کجا و ما کجائیم
بحریم و حباب و موج و جوئیم / مائیم که هم حجاب مائیم
هر دم نقشی خیال بندیم / تا بسته تمام برگشائیم
یک رنگ به صد هزار رنگیم / یک جای به صد هزار جائیم
مستیم و خراب در خرابات / رندانه سرود می سرائیم
عالم یابند نعمت از ما / دارندهٔ نعمت خدائیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
