غرقهٔ بحر بیکران مائیم / گاه موجیم و گاه دریائیم
بلبل گلستان معشوقیم / عاشقانه به عشق گویائیم
آفتاب سپهر جان و دلیم / بر یکی حال از آن نمی تائیم
به جز از کار عشق ورزیدن / هیچ کاری دگر نمی شائیم
ما چو امروز عاشق مستیم / بی خبر از خمار فردائیم
یار ما عین نور دیدهٔ ماست / لاجرم ما به عین بینائیم
این چنین مست و لاابالی وار / از خرابات عشق می آئیم
چون رخ و زلف یار خود دیدیم / گاه مؤمن گهی چو ترسائیم
خلق کورند و می نمی بینند / ور نه چون آفتاب پیدائیم
ما از آن آمدیم در عالم / تا خدا را به خلق بنمائیم
گر طبیبی طلب کند بیمار / ما طبیب جمیع اشیائیم
نعمت الله اگر کسی جوید / گو بیا نزد ما که او مائیم