شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۰۵| ” میراث‌دار ادب پارسی “
ظاهراً جسم و باطناً جانیم / آخراً این و اولاً آنیم
سخن غیر او مگو با ما / زان که ما غیر او نمی دانیم
وحده لاشریک له گوئیم / مومن و صادق و مسلمانیم
اسم اعظم که جامع اسماست / حافظانه به ذوق می خوانیم
عشق و معشوق و عاشق خویشیم / دل و دلدار و جان و جانانیم
کنج دل گنجخانهٔ عشق است / نقد این گنج و کُنج ویرانیم
بندهٔ سید خراباتیم / ساقی مست بزم رندانیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
