شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۰۸| ” میراث‌دار ادب پارسی “
نو فروشان کهنه پوشانیم / کهنه پوشان نوفروشانیم
مبتلای بلای خماریم / دردمندیم و درد نوشانیم
خویش بیچارگان بی خویشیم / یار خسته دلان خویشانیم
ایمنیم از وصال و از هجران / فارغ از جمع و از پریشانیم
گر گدائی درآید از درما / همچو شاهش به تخت بنشانیم
خلعت عشق اوست در بر ما / هرکه خواهیم ما بپوشانیم
نعمت الله آتشی افروخت / دیگ سودای عشق جوشانیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
