شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۱۷| ” میراث‌دار ادب پارسی “
ما گدایان حضرت شاهیم / پرده داران خاص اللهیم
باده نوشان مجلس عشقیم / ره نشینان خاک این راهیم
گر چه از خود خبر نمی داریم / به خدا کز خدای آگاهیم
در ضمیر منیر دل مهریم / بر سپهر وجود جان ماهیم
گاه در مصر تن عزیز خودیم / که چو یوسف فتاده درچاهیم
کام دل در کنار جان داریم / ایمن از آرزوی دلخواهیم
بندهٔ ذاکران توحیدیم / سید ملک نعمت اللهیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
