شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۲۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
ما عاشق چشم مست عشقیم / سرمست می الست عشقیم
سودا زدگان باده نوشیم / شوریده و می پرست عشقیم
گلدستهٔ باغ لایزالیم / پیوسته چو گل به دست عشقیم
از هستی خویش نیست گشتیم / هستیم چنانکه مست عشقیم
در خلوت خانهٔ خرابات / رندانه حریف مست عشقیم
مائیم که ماهی محیطیم / افتاده به دام شست عشقیم
گه سید و گاه بنده باشیم / گه عالی و گاه پست عشقیم
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
