شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۴۹| ” میراث‌دار ادب پارسی “
موج دریا را به عین ما ببین / آب را در موج و در دریا ببین
جامی از می پر ز می بستان بنوش / ذوق سرمستان بیا از ما ببین
آینه بردار و خود را می نگر / صورت و معنی بی همتا ببین
می نماید آن یکی در هر یکی / آن یکی با هر یکی یکتا ببین
عاشقانه صحبتی با ما بدار / عاشق و معشوق را یک جا ببین
دیگران بینند او را در بهشت / تو بیا گر عارفی اینجا ببین
نعمت الله در همه عالم یکی است / آن یکی تنهای با تنها ببین
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
