شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۵۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
هرچه بینی به نور او می بین / بلکه او را به او نکو می بین
نظری کن در آینه بنگر / خود و معشوق روبرو می بین
زلف محبوب را به دست آور / زلف بگشا و مو به مو می بین
خوش درین بحر ما در آ با ما / آب می جو و سو به سو می بین
یکی اندر یکی ، یکی باشد / گرتو احول شدی به دو می بین
در خرابات عشق مستانه / جام می نوش و هم سبو می بین
غیر او نیست سید و بنده / سید و بنده را به او می بین
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
