شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۶۳| ” میراث‌دار ادب پارسی “
کرمی کن بیا و خوش بنشین / یک نفس نزد همدمی بنشین
رند مست خوشی به دست آور / جام می نوش با جمی بنشین
در خرابات عشق مستانه / شاد برخیز و بی غمی بنشین
ذوق از زاهدان نخواهی یافت / با چنین طایفه کمی بنشین
با دل ریش پیش درویشی / به تمنای مرهمی بنشین
حاصل عمر ما دمی باشد / دم به دم در بیا دمی بنشین
نعمت الله اگر کسی جوید / پیش رند مکرمی بنشین
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
