شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۸۲| ” میراث‌دار ادب پارسی “

از ما مکن کنار که مائیم در میان / ما را کنار گیر که آئیم در میان
نوری از آن کنار به ما رو نمود باز / روشن چو آفتاب نمائیم در میان
گر نه مراد اوست که گیریم در کنار / با این و آن همیشه چرائیم در میان
بسته کمر به خلوت میخانه می رویم / آنجا میان خویش گشائیم در میان
عشقست جان عاشق و دل زنده ایم ما / مائیم حی و عشق نمائیم در میان
عاشق کنار دارد و معشوق هم کنار / عشقیم و آمدیم که مائیم در میان
سید موحدیست که سلطان گدای اوست / اندیشه کج مبر که گدائیم در میان