شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۲۸۴| ” میراث‌دار ادب پارسی “
بیا در چشم مست ما نظر کن / ببین منظور و ناظر را نظر کن
درین دریای بی پایان قدم نه / به عین ما درین دریا نظر کن
هزاران آینه گر رو نماید / در آن یکتای بی همتا نظر کن
نظر کن ناظر و منظور بنگر / دمی در دیدهٔ بینا نظر کن
همه اشیا به ما او را نماید / نظر کن در همه اشیا نظر کن
به نور روی او او را توان دید / توان دید آنچنان جانا نظر کن
کتاب نعمت الله خوش بخوانش / مسما در همه اسما نظر کن
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
