شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۰۰| ” میراث‌دار ادب پارسی “
من عین تو و تو عین وین عینین / یک عین بود ظهور او در کونین
هر گه که دو جام پر کنند از یک می / این هر دو یکی باشد و آن یک اثنین
جامی ز شراب خانه دارد رطلی / جامی دگر از می مصفای متین
هر چند که آب را نباشد لونی / چون در دو قدح کنی نماید لونین
در شمس و قمر نگر که روشن بینی / یک نور که رو نموده اندر عنین
گر سلطنت صورت و معنی یابی / شاهی گردی چو حضرت ذوالقرنین
زاهد به هوای جنتین و سید / باشد بیدات جنتینش سجنین
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
