شاه نعمت‌الله ولی › غزل شمارهٔ ۱۳۱۶| ” میراث‌دار ادب پارسی “
خوش در آ در بحر ما ما را بجو / خانهٔ اصلی است این ما را بجو
ما ز دریائیم و دریا عین ما / عین ما جوئی به عین ما بجو
چشم ما از نور رویش روشنست / نور او در دیدهٔ بینا بجو
آینه گر صد ببینی ور هزار / در همه آئینه ها او را بجو
در وجود خویشتن سیری بکن / حضرت یکتای بی همتا بجو
در خرابات مغان رندانه رو / ساقی سرمست مستان را بجو
جستجوی عاشقانه خوش بود / نعمت الله در همه اشیا بجو
درباره ما
«سخن» آنگاه زاده شد که دلتنگیِ زبانِ مادری، ما را به جستجو وا داشت؛ جستجوی گنجینهای از واژگانی که قرنهاست در دیوانها و مثنویها و غزلها، چون مرواریدی در صدفِ دلِ شاعران نشسته است.
این پایگاه، نه صرفاً یک کتابخانهی دیجیتال، بلکه شبستانیست برای آنکه در هیاهوی این روزگار، گوشهای بیابیم و دمی با مولانا همنوا شویم، با حافظ همراز گردیم، و در بزمِ خیام و سعدی و فردوسی، جامِ سخن برکشیم.
باورمان آن است که هر بیت از اشعار پارسی، تکهای از هویت ماست؛ تار و پودی از فرهنگ، تاریخ و روحِ این سرزمین که نباید در غبارِ فراموشی گم شود. از اینرو، با عشقی بیپایان و دستی لرزان از احترام، گرد هم آمدهایم تا این میراثِ گرانبها را، به زیباترین شکلی که در توانمان بود، به دستِ شما برسانیم.
«سخن، شبستانی برای همنشینی با خسروان سخن پارسی»
📜 این پایگاه به همت انتشارات نسیم کوثر و شرکت توسعه فناوری کلمه رایان، با هدف پاسداری از هنرِ ادبیاتِ پارسی راهاندازی گردیده است.
